FacebookInstagramYouTube
← Powrót do listy specjalizacji

Doradca laktacyjny

Trudność:
Koszt:
Czas:

Doradca laktacyjny wspiera matki w karmieniu piersią, oferując porady dotyczące laktacji i żywienia noworodków.

Specjalizacja doradca laktacyjny jest niszowym obszarem w Polsce, którego celem jest wsparcie matek w karmieniu piersią oraz edukacja na temat laktacji. W świetle przepisów dotyczących ochrony zdrowia, w szczególności służy to poprawie zdrowia matki i dziecka. W Polsce brak jest aktualnych regulacji ustawowych specyfikujących wymagania w tej dziedzinie. Nie oznacza to jednak braku możliwości rozwoju czy pracy w tej roli, ponieważ istnieją standardy branżowe oraz certyfikaty wydawane przez organizacje pozarządowe i instytucje edukacyjne. Współpraca z położnymi, pediatrami oraz innymi specjalistami związana z opieką nad noworodkami i ich matkami jest kluczowa w wykonywaniu obowiązków doradcy laktacyjnego.

Jak zostać doradcą laktacyjnym – ścieżka rozwoju:

Wykształcenie bazowe:

  • Najczęściej rekomendowanymi kierunkami są położnictwo, pielęgniarstwo oraz psychologia.
  • Ustawa nie określa wymogu dotyczącego jednolitych studiów magisterskich w tej dziedzinie.
  • Nie ma ustawy, która precyzyjnie określałaby konkretne kwalifikacje.

Kursy i szkolenia:

  • Obecnie brak jest ustawowych wymogów dotyczących kursów laktacyjnych, zatem jest to wolny rynek.
  • Istnieją standardy branżowe i rekomendowane kursy.
  • Przykłady szkoleń to kursy z zakresu laktacji i żywienia dzieci organizowane przez różne instytucje edukacyjne. Certyfikacja w tym zawodzie jest wydawana głównie przez organizacje branżowe, a nie państwowe.

Specjalizacja:

  • W Polsce brak jest formalnej specjalizacji państwowej dla doradców laktacyjnych.
  • Istnieją jednak certyfikaty przyznawane przez organizacje branżowe, takie jak Centrum Doradztwa Laktacyjnego.
  • Nie ma wymogu ukończenia studiów podyplomowych w tym zakresie.

Doświadczenie:

  • Praktykę można zdobywać poprzez staże, wolontariaty w szpitalach lub poradniach laktacyjnych oraz uczestnictwo w warsztatach.
  • Ustawa nie wymaga posiadania określonego stażu, co oznacza, że to środowisko branżowe narzuca standardy.

Superwizja:

  • Brak wymogów ustawowych dotyczących superwizji.
  • Standardy środowiskowe sugerują jej realizację, co jest cenne dla dalszego rozwoju zawodowego.
  • Nie ma określonej minimalnej liczby godzin superwizji.

Warto zauważyć, że różnica pomiędzy regulacją ustawową a standardem branżowym jest istotna. W przypadku doradców laktacyjnych, zasady są głównie określane przez organizacje pozarządowe, które wdrażają swoje standardy w praktyce. W związku z tym zawód nie jest regulowany ustawowo.


Aktualnie w Polsce nie istnieje państwowy egzamin dla doradców laktacyjnych. Certyfikacja odbywa się za pośrednictwem organizacji branżowych, takich jak Centrum Doradztwa Laktacyjnego. Możliwe jest uzyskanie certyfikatu, ale wymaga to zdania wewnętrznych egzaminów. Więcej informacji o certyfikacji można znaleźć na stronie: Centrum Doradztwa Laktacyjnego.


Na dzień dzisiejszy brak jest szczegółowych regulacji ustawowych dotyczących zawodu doradcy laktacyjnego. Nie ma także rozporządzenia powiązanego bezpośrednio z tą specjalizacją. Istnieją jednak standardy branżowe oraz możliwość uzyskania certyfikatów przez organizacje takie jak Centrum Doradztwa Laktacyjnego. Więcej informacji o certyfikatach można znaleźć na stronie: Centrum Doradztwa Laktacyjnego.


Z racji braku regulacji ustawowych, wykształcenie wymagane dla doradcy laktacyjnego jest zróżnicowane, choć często preferowane są kierunki związane z medycyną lub naukami o zdrowiu. Nie ma również formalnych wymogów co do liczby godzin szkoleń, jednak branżowe standardy zalecają uczestnictwo w minimum kilku kursach związanych z laktacją. Brak jest również formalnych wymogów dotyczących superwizji, jednak jej stosowanie jest polecane przez organizacje branżowe dla zapewnienia wysokiej jakości usług.


Doradcy laktacyjni mogą pracować w wielu środowiskach, w tym w szpitalach, poradniach laktacyjnych, organizacjach pozarządowych (NGO) oraz gabinetach prywatnych. W przypadku jednostek publicznych, takich jak szpitale, obowiązują regulacje zawarte w Ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. 2011 nr 112 poz. 654).